Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Minęły dwa tygodnie odkąd Forie znalazła tajemniczy list na kanapie.

Od dwóch tygodni chodzą z Markiem prawie wszędzie, trzymając się za ręce.

Przez te dwa tygodnie dziewczyna zdążyła już przeczytać wszystkie części opowiadające o przygodach Harry’ego Pottera i obejrzeć wszystkie ich ekranizacje.

Chciała wiedzieć o Hogwarcie jak najwięcej.

Wiedziała, co może ją czekać gdy w końcu tam pojedzie. O ile w ogóle tam pojedzie.

Miała już plan…



Forie nie rozmawiała z mamą. Mówiła tylko wtedy, gdy musiała jej przekazać coś ważnego.

Nie chciała poruszać tematu magii.

„Nie teraz. Jeszcze nie.” – mówiła sobie w myślach.

„Kiedyś musi nadejść ten moment, ale to jeszcze nie teraz.”



Tym razem Sophie miała nocować u Faurell.

Tydzień wcześniej obie nie miały czasu. Soph przez całą noc przeprowadzała akcję charytatywną na rzecz schroniska dla zwierząt.

Forie natomiast czytała przez pół dnia i noc robiąc krótkie przerwy na jedzenie.

Po szkole dziewczyny ścigały się. Metą był dom Sophie. Biegły najszybciej jak potrafiły. Ich włosy rozwiewał wiatr. Na początku pierwsza biegła Forie. Sophie jednak miała lepszą kondycję i biegła w jednym tempie, podczas gdy jej przyjaciółka zwalniała. Wyrównały.

Forie starała się biec dalej i nie zatrzymywać się. Wyścig zakończył się remisem.

Później szły powoli ku domowi Faurell, próbując odzyskać siły.

- Jak ci idzie z Markiem? – spytała zdyszana Sophie.

Forie zaczerpnęła powietrza i odpowiedziała:

- Chyba dobrze.

Soph zrobiła minę numer dwadzieścia pięć, mówiącą:

„Nie wierzę ci. Mów prawdę.”

Faurell zaczerwieniła się lekko.

- Wkurza mnie to, że traktuje mnie jak… jakąś damulkę. Czy ja wyglądam na jakąś hrabinę?

- Ani trochę. Nie masz wachlarza, sukni i odpowiedniej fryzury. Ani takiego wyrazu twarzy.

Sophie zadarła głowę do góry, zamknęła oczy i wydęła usta.

Zaśmiały się.

- Zgadza się. – powiedziała Forie.

Sophie otworzyła przed nią drzwi.

- Damulki przodem. – powiedziała, po czym wepchnęła się do środka.

Forie weszła druga, zamykając za sobą drzwi.

Poszły po schodach na górę i skręciły korytarzem do jej pokoju.

Pokój był ładny. Jedna ściana granatowa. Pozostałe jasnobłękitne.

Na ścianach wisiały zdjęcia małej Forie i jej brata Henry’ego.

Meble w jej pokoju były w kolorze jasnego beżu. Miejscami koloru czekolady.

Łóżko w kolorze kawy z mlekiem.

Miała tam też szklany stolik i dwa miękkie skórzane fotele.

Na jasnej podłodze leżał owalny, biały, puchaty dywanik.

Z okna pokoju widać było drzewo, pod którym Forie jako dziecko widziała tajemniczego mężczyznę.

Kasztanowiec.

Na jednej z jego gałęzi zawieszono dwa sznurki, a na nich deskę. Najlepsza huśtawka, na jakiej kiedykolwiek huśtała się Forie.

Tylko ona sprawiała, że dziewczyna w ogóle jeszcze zbliża się do tego drzewa.



Dziewczyny rzuciły plecaki na podłogę. Sophie padła na łóżko. Forie usiadła w fotelu.

Usłyszały kroki.

Sophie wstała z łóżka i szybko usiadła na fotelu obok Forie.

Soph dbała o reputację „dobrego gościa” u rodziców swojej przyjaciółki. Jak na razie szło jej całkiem nieźle.

Mama Forie nacisnęła klamkę łokciem, popchnęła drzwi i weszła do środka z tacą pełną smakołyków. Chipsy, ciepły popcorn, żelki, pianki, wafelki przekładane czekoladą i cukierki czekoladowe.

- Forie, chodź. – powiedziała. – pomożesz mi z napojami.

Sophie wzięła od niej tacę i położyła na stoliku.

Forie zeszła z mamą do kuchni, wzięła dwie szklanki i kilka butelek napojów. Były wśród nich pepsi, czerwona oranżada i soki owocowe.

Miała już wracać na górę, gdy mama spytała ją:

- Nie widziałaś przypadkiem starego listu?

- Czemu pytasz?

- Dlaczego nie możesz zwyczajnie odpowiedzieć? – pani Noece przybrała zaciekawiony wyraz twarzy.

Forie odłożyła soki i szklanki na stół.

Łzy napłynęły jej do oczu.

- Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? – powiedziała rozzłoszczona Faurell. – Czemu nie mówiłaś, że jestem czarownicą?

Pani Mabel Noece stała jak wryta.

- Oddaj mi go, proszę.

- Nie oddam ci listu. Właściwie… po co ci on? Przecież już wiem wszystko.

- Jest trzy lata po wszystkim. List nie jest ci już potrzebny. Oddaj go.

Forie zaciskała pięści z wściekłości. Wszystko w niej buzowało. Fala energii przepłynęła przez nią i uderzyła w jedną ze szklanek stojących na stole. Szkło pękło i rozpadło się na tysiąc maleńkich kawałeczków.

Mabel wrzasnęła krótko, wystraszona nagłym trzaskiem. Jeden z kawałków szkła przejechał jej po dłoni, raniąc ją.

- Unikasz odpowiedzi. – powiedziała Forie.

- Bystra jesteś, córcia. – rzekła pani Noece. – Trzy lata temu zdecydowałam, że nie pójdziesz do Hogwartu. Uznałam, że jesteś zbyt normalna. Wysłałam sowę do dyrektora z prośbą o nie wysyłanie więcej listów i o wycofanie twojego podania do tej szkoły, które zostało złożone w dniu twoich urodzin. Zgodził się na to pod warunkiem, że Ministerstwo wyrazi aprobatę. Szczęście, że mam męża blisko ministra…

Teraz w Hogwarcie jest nowy dyrektor, który chce cię widzieć niedługo w szkole.

Forie zalała fala wściekłości pomieszanej z rozczarowaniem wobec matki.

- Musisz powtórzyć procedurę? I gdzie jest kolejny list, mówiący o przyjęciu mnie z powrotem do Hogwartu?

- Twój list jest w twojej poduszce od kilku miesięcy. I… tak chciałabym powtórzyć procedurę, ale skoro chcesz żyć w Hogwarcie przez resztę roku szkolnego… zgodzę się na to.

- Naprawdę? – spytała z nadzieją Forie.

- Tak.

Podeszła do mamy i uściskała ją.

Ze łzami w oczach powiedziała:

- Dziękuję.

Pomimo, że po policzkach pani Noece płynęły strumienie łez, nadal wyglądała ładnie. Błękitne oczy błyszczały jak tafla wody na jeziorze. Jasnobrązowe, falowane włosy okalały jej twarz.

- Przepraszam. Za wszystko. Powinnam była ci powiedzieć.

- Powinnaś.

Forie puściła mamę. Wzięła ze stołu niestłuczoną szklankę i wyjęła kolejną z szafki.

Chwyciła kilka napojów i pobiegła do swojego pokoju.

Sophie pomogła jej z prowiantem.

- Coś długo wam to zeszło. Chwila… czy ty płakałaś?

Zmieszana Forie powiedziała:

- Idę do szkoły z internatem. Jakby…

Sophie spojrzała na nią.

- Aż tak źle poszła krótka rozmowa z mamą?

Forie zaśmiała się.

- Nie. Poszło dobrze.

Lepiej niż mogła przypuszczać…

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.